*** Heel Nederland en Gambia aan de Mondharmonica *** Heel Nederland en Gambia aan de Mondharmonica ***

Home
Viola
Mondharmonica

Reizen naar Gambia:
* Gambia 2013
* Gambia 2010
*
Gambia 2007
* Antwerpen-Banjul
* Het Team
* De Projecten
* YouTube Filmpjes
* Sponsors

Dagboeken 2010:
* Week 1
* Week 2
* Week 3

* Gastenboek
* Foto's


Naar Gambia, week 2

Zondag 7 maart:
Van Tafraoute naar Laayoune. Dit is ter hoogte van de Canarische eilanden. De grens Marokko met West Sahara wordt overgestoken.


Van Tafraoute naar Laayoune

Sms-je van Viola:

E-mail verslag van Viola (ontvangen 13 maart):

Zondag 7 maart

Een kort dagverslagje vandaag. Niet zo veel afwisseling gehad. Eerst een mooie route door de bergen tot 1400 meter. Daarna kustweg over het strand van Tafraout naar Laayoun..We kamperen in de duinen in de luwte van de jeep. Morgen nog een lange etappe langs het strand en daarna gaan we de woestijn in.

Maandag 8 maart:
Van Laayoune naar Dakhla: 565 km. De route gaat langs de kust.
Team 907 (Viola en Bjorn) rijden samen met de teams 906, 908 en 910. Hieronder de route die door team 908 gereden is.


Laayoune - Dakhla: 500 km.


Ze zitten op camping, pension etc. Moussafir,
ca. 4 km voor de stad Dakhla


Dakhla ligt op een schiereiland. Dit betekent dat ze morgen
eerst zo'n 30 km terug naar het noorden moeten

Sms-je van Viola:


E-mail verslag van Viola (ontvangen 13 maart):

Maandag 8 maart

Tsja als je om negen uur naar bed moet ben je om half zes gewoon uitgeslapen. Lekker slapen hoor zo'n doodstille camping. Trouwens voor de liefhebbers: de camping is te koop. Gelukkig begonnen de anderen ook al snel te rommelen en mocht ik mijn tent uit.De temperatuur was al heerlijk. Om acht uur vertrokken we met vier auto's, de landrover, de transporter, de Rocky met Jan en Herman en wij. De rest vertrekt later. Er staan er ook nog een paar met stukken, één met een opgeblazen radiateur en één met een gescheurd chassis dus die moeten eerst een garage zoeken. Vandaag 535 km van Laayoun naar Dakhla met links zanden rechts de prachtig blauwgroene zee.. Eigenlijk wel even lekker rustig na al die indrukken van de laatste dagen. Onderweg op ons gemak een terrasje pikken. Behalve muntthee schenken ze lekkere espresso maar als je café au lait bestelt is dat volgens speciaal recept : een beker hete opgeklopte melk met een zakje oploskoffie ernaast. Even wennen. Ook lekker.

Het is maar goed dat we 35 kopies van het formulier met de persoonlijke gegevens en die van de auto bij ons hebben want het stikt hier van de checkpoints en overal willen ze papieren krijgen. Ze zijn trouwens overal even vriendelijk, zeker als ze merken dat je ook een beetje Frans spreekt. Gisteravond arriveerde op de camping een konvooi van 50 auto's van de Duitse challenge Dresden-Banjul en de rest van onze groep komt ook nog dus we waarschuwen ze maar vast. In het Frans uiteraard, waarna we overal vlot kunnen doorrijden.
De weg is goed berijdbaar alleen zijn de wegkanten nogal rafelig en we zijn gisteren door Cor gewaarschuwd dat lekke banden hierdoor meestal per twee gaan als je van de weg af schiet. We zien het ook aan de vele aan flarden gereden autobanden die langs de weg liggen. Aangezien je hier maar af en toe een tegenligger ontmoet kunnen we lekker de ruimte nemen met een kruissnelheid van ruim100 km per uur. Dat schiet dus lekker op. Files kennen ze hier niet. Wat een luxe!! Langs de weg lopen kuddes dromedarissen en we zien bedoeïenententen broederlijk naast witte campers op het strand staan.

's Avonds overnachten we in Dakhla. Dit blijkt een echte toeristische trekpleister te zijn. Op het strand staan rijen campers van mensen die hier komen overwinteren. Om kwart voor vier waren we op de camping. Snel de tentjes opgegooid en toen was er nog ruim voldoende tijd om te socializen voor we om zeven uur aan onze maaltijd moesten beginnen. Vandaag koken we rijst, kip korma gemengde groente en ananas. Daarna is het weer hoogste tijd om naar bed te gaan want morgen vertrekken we om zes uur om voor de sluiting van 12.00 tot 15.00 uur de grens naar Mauritanië over te kunnen.

Helaas heeft de telefoon geen bereik dus kunnen we geen nieuws versturen...

Dinsdag 9 maart:
Vandaag van Dakhla naar Nouadhibou, dus de grens over van West Sahara naar Mauritanië. Nouadhibou ligt op een "slurfje"in de oceaan, net als Dakhla. Het slurfje is echter keurig in tweeën verdeeld tussen de twee landen.


Dakhla-Nouadhibou: 450 km


Overnachting op de ommuurde camping Abba. Deze ligt midden
in de plaats St.Etienne (ligt tegen Nouadhibou aan)

E-mail verslag van Viola (ontvangen 13 maart):

Dinsdag 9 maart

Grensovergang Mauritanië. Afgezien van de vele verzoeken om cadeautjes, verliepen de formaliteiten aan de Marokkaanse grens soepel. Daarna moesten we door een stuk niemandsland waar mogelijk nog mijnen uit de oorlog liggen. Stille getuigen hiervan zijn de vele autowrakken die we onderweg tegenkomen. We rijden onder begeleiding van een gids naar de grenspost van Mauritanië. Hier duren de formaliteiten weer “iets”langer en uiteindelijk staan we totaal toch weer zo'n 4 ½ uur te wachten.

Gelukkig is het stralend weer en kan ik lekker in de zon mijn boek lezen. Tsja dit is Afrika, een oefening in geduld. 's Avonds blijk ik voor de eerste keer enorm verbrand te zijn. We overnachten op camping Aba in Nouachibou.

Woensdag 10 maart:
Op de website www.antwerpenbanjul.com staat: "Voorbereidingen Sahara en vertrek naar Nationaal park Nouâmghar. Overnachting in de Sahara." Via de gps is te zien dat ze omstreeks 14:30 zijn ze vertrokken vanuit Nouadhibou richting woestijn. De komende 3 dagen zullen we niets van hen horen, ze hebben helaas nog geen GSM-masten in de woestijn geplant. Met SPOT-gps is via een satellietverbinding wel te zien waar ze zitten.


Vandaag echt de woestijn in! Deze route hebben ze vandaag afgelegd


Kampeerplaats: met zijn allen achter dit duin in verder een kale
zandvlakte. Ze zijn hier aangekomen omstreeks 19:30 uur

Hoe ze het klaar spelen weet ik niet, maar er zijn vanavond vanaf deze plek toch nog berichtjes gestuurd naar het SMS-board (niet door Viola, dat is team 907):

10-03-2010 22:48:06 / Team 912:
Hier midden in de sahara met muziek en uiteraard zand. Echt mooiste dag van de challenge tot nu toe. Hopelijk blijft het zo. Echt heerlijk. Weer is tof.

10-03-2010 20:47:17 / Team 903:
Zand zand en nog eens zand. Helemaal ge zand straalt vandaag. Auto' s zijn top. Nu op het feest van 902, top locatie in bar le zand haas. Top hier.

E-mail verslag van Viola (ontvangen 13 maart):

Woensdag 10 maart

Vanmorgen eerst even boodschappen gedaan voor de survivaltocht. Vooral veel flessen water, brandstoftanks en ook de jerrycans vol met diesel.

De meesten van ons kopen ook nog een speciale sjaal om hoofd en neus te beschermen tegen het zand. Rond 12 uur met gids vertrokken vertrokken voor de tocht door de woestijn. Op het punt waar we het dichtst bij Marokko zijn kunnen we nog even snel een paar sms-jes versturen.

Al snel komen we bij een plaats waar door de liefhebbers in het zand “gespeeld” kan worden. Omdat de tocht goed opschiet besluiten we iets verder door te rijden dan de planning was. Minder prettig aspect is dat onze koppeling streken begint te krijgen.

Challenge-humor: toch wel even wennen zo in de woestijn plassen. Goh dat is een grote plas! Daar komt vast meteen een plantje groeien! Antwoord: Weet je wat er komt groeien waar jij net zat? Een cactus!

De begroeiing verloopt van hier en daar een boompje, naar lage struikjes, naar zand, zand en nog eens zand. Schitterend!!! Tegen de avond strijken we neer op een duizend-sterren-camping in de woestijn. We worden getrakteerd op een prachtige zonsondergang. Matthijs is jarig en na het avondeten zingen we met de hele club Lang zal hij leven met mondharmonica.

Daarna op verzoek nog een paar nummers op de chromaat laten horen met orkest uit de Ipod, en dat midden in de woestijn. Kan het nog idyllischer? Intussen waren ook de duizend(en) sterren aangestoken en konden we op zoek naar de Grote Beer en familie. Prachtig zo'n woestijnnacht!

Donderdag 11 maart:
Vandaag weer een dagje stofhappen in de Sahara, het eerste stuk door de zandvlakte, het tweede stuk langs het strand gereden. Vanmorgen omstreeks 08:30 vertrokken en omstreeks 15:45 ergens langs het strand gestopt om kamp op te slaan en wellicht nog een stukje te zwemmen. Ze kunnen morgen pas om ca. 14 uur weg, omdat ze alleen bij eb over het strand kunnen rijden.


Route van de jeeps vandaag


Route van de schoolbus vandaag!!!

Wat flauw! Leggen ze toch een asfaltweg aan door de Sahara! Alle avontuur sterft zo uit op de duur. Waar de terreinwagens 3 dagen over doen, dat doet een zware autobus in één dag! Maar waarschijnlijk met lang niet zo veel lol.


Dit is de plek waar onze avonturiers overnachten,
op een kaal vlak strand zonder duinen


Nog wat berichtjes van het sms-board:

11-03-2010 16:31:25 / Team 910:
We zijn nog met 11 auto's samen. Het merendeel, of niemand, heeft telefoon bereik. Zijn net op het strand aangekomen. Alle auto's goed door de woestijn gekomen zonder grote problemen. Zinderend heet, rond de 40 graden. Kunnen morgen rond de middag pas weer verder ivm hoog water. Verder alles goed. Niemand van de teams is ziek of zo.

11-03-2010 17:02:12 / Team 912:
Vanmorgen zwoegen door het zand. Het ging super met de benz en we hebben niet vast gezeten. Daarna langs het strand gereden, wat een mooi waterspektakel opleverde. Net gezwommen in de zee en nu de tent aan het opzetten. Morgenmiddag rijden we met eb weer verder. Groeten the Dukes.

E-mail verslag van Viola (ontvangen 13 maart):

Donderdag 11 maart

We staan om zes uur op om om zeven uur te kunnen vertrekken. Als ik even weggelopen ben om mijn tanden te poetsen is mijn tent weg als ik terug kom. Eerst denk ik dat Björn hem wel heel lief al ingepakt heeft, maar dan realiseer ik me dat hij nog in zijn tent ligt. Op dat moment komt één van de gidsen met een brede grijns de kring in lopen. We hadden geen tentharingen gebruikt en zolang je in je tent blijft liggen is dat geen enkel probleem met zo'n opgooitentje, maar ik had al mijn spullen alweer in de auto gegooid dus mijn tent was begonnen aan een eenzame tocht door de woestijn!!!

Als afscheid krijgen we nog een prachtige zonsopgang cadeau. We vertrekken op tijd en na een tocht gehuld in enorme stofwolken komen we aan het strand waar we een mooie plek vinden om te lunchen. Op plaatsen waar water heeft gelegen zijn mooie glinsterende zoutkorsten overgebleven die af en toe zo dik zijn dat ze een blauwe gloed krijgen. We zien flamingo's in zee staan. Rond een uur of drie vinden we een prachtige plek aan het strand. We zetten de tenten op en al snel ligt bijna iedereen in zee. De rest van de dag verloopt lekker lui met een boek en de benen omhoog. 's Avonds weer gezellig eten met Herman, Jan, Gert-Jan en Bertus, en weer lekker vroeg naar bed bij het ruisen van de oceaan. In de verte brandt nog een lekker kampvuurtje.

Vrijdag 12 maart:
Vandaag het laatste stukje naar Nouakchott. Ze zijn omstreeks 12 uur vertrokken vanaf hun overnachtingplaats op het strand en zijn omstreeks 17:30 aangekomen bij camping "Auberge Sahara" in Nouakchott. Onderweg hebben ze ergens een uur moeten wachten totdat het voldoende eb was om verder te kunnen rijden over het strand. Bij het dorpje Tiouilit zijn ze weer in de bewoonde wereld terecht gekomen. Ze hebben daar het strand verlaten en zijn via het "binnenland" verder gegaan. Tot nu toe hebben ze ca. 5600 km gereden.


Vandaag afgelegde route


Weer in bewoonde wereld vanaf dorpje Tiouilit


Landschap vóór Nouakchott


Bij het pijltje ligt "Auberge Sahara"


En zo ziet die herberg er uit


Een berichtje van het sms-board:

12-03-2010 20:03:39 Team 910:
Een uurtje geleden aangekomen in Nouakchott, hoofdstad van Mauretanie. Met team 908 & 906 de auto's afgetankt en al het Sahara zand en zeezout afgespoeld. 3 Teams met kleine defecten (waterpomp, dynamo en koppeling). Met ons alles goed. Slapen met de drie teams in een hotel. Morgen gaan we naar Senegal.

In Auberge Sahara hebben ze blijkbaar internet. Vandaag enkele emailtjes gehad van Viola. Ze heeft voor het eerst haar nieuwe website kunnen bekijken:

Sent: Friday, March 12, 2010 6:33 PM

Vanuit Nouakchott.

We hebben weer even internet, nog geen telefoon deze keer dus even iedereen weer bijpraten.

Toen ik even telefonisch bereik had had ik geen e-mail - en telefoon maar een paar minuten bij het voorbijrijden van een paal aan de Marokkaanse grens. Ik kreeg dus alles niet zo snel ge-smst.

We zijn inmiddels weer terug in de bewoonde wereld. 2 nachten in de Sahara gekampeerd. Schitterend!!! Eén nacht woestijn en één nacht strand. Straks meer. Nu even overal melden dat we weer in de bewoonde wereld zijn.

Het gaat prima hier, gezellig met Björn en verder echt genieten.

Groetjes,
Viola

E-mail verslag van Viola (ontvangen 13 maart om 08:45 uur):

Vrijdag 12 maart

Hoewel we pas om een uur of twee zouden vertrekken om bij eb een rotspunt te kunnen passeren is iedereen al vroeg op en worden de meesten tegen een uur of tien ongedurig. We besluiten om om elf uur te vertrekken en als het water nog niet laag genoeg staat een andere weg te nemen.

Bij de beruchte plaats aangekomen blijken we er inderdaad nog niet door te kunnen. Er vliegen hier zwermen nieuwsgierige grote libellen die van de ene auto naar de andere vliegen , even rondkijken en weer verder gaan. De Mercedes, Pajero en Patrol komen zonder veel problemen via het alternatief, een zandduin aan de andere kant van de rots. Maar dan.... Lopen een aantal pogingen van de ambulance mis. Alles bij elkaar zijn we zo lang aan het knoeien dat het eb geworden is en rijden de laatste auto's onder langs de rots. We maken nog een mooie tocht over het strand waarna we de banden weer bijvullen voor het vervolg van de reis over de verharde weg. De Rocky begint serieuze klachten te krijgen. Hij wil niet veel harder dan 90 meer. Aangekomen bij Auberge Sahara horen we van onze ploegmonteur dat de reparatie een dag gaat kosten maar dat het geen kwaad kan om er mee door te rijden als het niet erger wordt. Morgen om 9.00 uur moeten we de grens met Senegal over om op tijd bij de pont te zijn. We besluiten om niet het risico te nemen dat de hele auto morgen om acht uur uit elkaar ligt. Er komen geen echt grote wegen meer en we spreken af om met de hele groep het tempo aan te passen.

We hebben nog steeds geen telefoon, maar wel even internet.

Zaterdag 13 maart:
Autopech! Vanmorgen om 8:45 uur een email ontvangen van Viola met het reisverhaal van deze week. Is intussen bij de betreffende dagen gezet.

Vandaag verzamelen en in konvooi vertrekken naar grensplaats Diama (Senegal) en overnachten St. Louis. (Camping Dior). Vertrokken om ca. 09:30 uur, aangekomen om ca. 20:15 uur. De bus kwam pas aan om 23:30 uur. Zo gaat dat met openbaar vervoer!

Maar: Viola en Björn hebben zware autopech!! Ze zijn vandaag meer dan 100 km gesleept door de Mitsubishi Pajero van team 912.


Van Nouakchott naar St. Louis: ca. 300 km


De prachtig gelegen Camping Dior...


..... gelegen op en landtong met hééééél veel strand


De gps verklikt dat ze lekker onder de bomen gekropen zijn

E-mail verslag van Viola (ontvangen 15 maart):

Zaterdag 13 maart

Vandaag rijden we van Nouakchott naar St. Louis. De excursie van vandaag is de grensovergang van Mauritanië naar Senegal. De koppeling protesteert nog steeds maar gelukkig past de groep zich aan ons tempo 80/90 aan. Het duurt even voor we op snelheid zijn en Rocky protesteert hevig als we een hellinkje op moeten. We weten hem met zachtheid en lieve woordjes nog een aantal kilometers te motiveren maar dan is het ineens echt op.

We moeten verder gesleept worden. Edwin en Oscar nemen die taak op zich tot we van de harde weg af gaan. Daarna nemen de Dukes het over. We informeren of het mogelijk is om de auto 's avonds te laten repareren maar dat wordt afgeraden. Het risico is te groot dat hij niet op tijd klaar zal zijn en niemand kent de monteurs hier.

We rijden door een natuurreservaat waar je je in de film Out of Africa waant. Vlaktes van oranje zand met struiken en boompjes, rietvelden. Baobab-bomen. Aan de grens staat onze begeleider voor Senegal, John ons op te wachten. Ondanks zijn inspanningen nemen ook hier de formaliteiten weer zo'n 4 ½ uur in beslag en zijn we een behoorlijk aantal euro's lichter als we in Senegal aankomen. Apart betalen voor controle van paspoorten, dan de autopapieren, dan de auto, en vervolgens betalen voor de auto zelf. Daarna mogen we 100 meter rijden en begint het hele verhaal opnieuw. Alleen moet hier ook nog een aparte autoverzekering voor Senegal afgesloten worden. We waren eigenlijk bang dat we met een kapotte auto het land niet in zouden mogen, maar omdat we binnen een paar dagen doorreizen is dat blijkbaar geen probleem. Dan mogen we eindelijk doorrijden.

Het landschap verandert van zand in vochtig met rietvelden (voor de daken van de hutten) en af en toe een rivier of een meer. Het is weer even wennen al dat groen. De overnachtingcamping is in St Louis. Een eenvoudige, nette camping aan het strand met een buitenbarretje en : INTERNET! Eindelijk (na 5 dagen!) weer contact met de buitenwereld.

We ontmoeten hier ook weer de twee bussen die een stuk verderop met het pontje overgestoken zijn. We dachten dat wij aan de grens lang moesten wachten maar zij hebben er 8 ½ uur gestaan.... en nog meer euro's moeten achterlaten. In de bar is het nog een paar uur feest maar wij kruipen er weer lekker op tijd in. Heerlijk slapen met die branding in de verte.

<KLIK HIER OM NAAR WEEK 3 TE GAAN>